Л.В. Кокышев

Jиит поэтке

Jарлу болого ÿлгерлер бичип,

Jалтанбас омок эр болорын.

Бастыра немеге jаҥыдаҥ кöрÿп,

Бай jÿрÿмле сен толорын.

 

Айткан сöстöриҥ ару да болор,

Амадууҥ сенин бийик те болор…

Jалкуурбай иштезеҥ, jар да келер,

Jарык-jарык кöп санаалар берер!

 

Бозом эҥирде, таҥ эртеде

Бозогоҥ алтап, Поэзия келер.

Jе jаркынду кÿндий ырысла кожо

Jажытту коронын ол кожо экелер…

 

Кÿндÿ де болор, кÿйÿниш те jедер –

Кÿч ле болор, jиит нöкöрим!

Jÿрегиҥди улус шыркалап та койзо,

Jÿрÿмниҥ jÿзине сен омок кöрöриҥ…

Бойыҥа сени теҥдеген улустаҥ

Бийик болуп, олого килеериҥ…

«Ас калыктыҥ поэди мен» – деп,

Ачузын jаҥыс тÿбинде билериҥ.