Л.В. Кокышев

 

Ундыбагар

Öрö öзÿп, сагышка jеделе,

Öчöжип качан да jÿрбегер, балдар.

Öскö алтайга jажына барадып,

Öскöн jеригер ундыбагар, балдар.

 

Ойногон Алтайды jеектеп те койзоор,

Озогы ла бойы ол артып калар…

Чаҥкыр туулары ышталып ла турар,

Чакпынду суулары кÿркÿреп ле jадар.

 

Арып-чылап уйадай берзегер,

Арчын jытту Алтайга келигер.

Актанып, тöгÿн сöс айтпагар,

Албаты слерге анайда бÿдер.

 

Алтай тилигер «jокту» да болзо,

Ак-jарык берген – шоотпогор оны.

Кургаткан курудыс ачу да болзо,

Курсагыс болгон – ундыбагар оны.

 

Сайыркап, jоноордыҥ jÿрÿмин билбезеер.

Санаалу бис деп сананбагар, балдар.

Тöрöл jоноордыҥ тилин ундызаар,

Тöрöлис бар деп айтпагар, балдар.

 

Тöртöн тилге ÿренип те алзагар,

Тöрöл тилигер слердиҥ артабас.

Куучынаар килеҥ, кеен де болзо,

Культурный слер деп кем де айтпас.

 

Ары болуп, атанып та jатсагар,

Алтайым дейле, кайа кöрÿгер.

Атту-чуулу эрлер де болзогор,

Албатым дежип, айдыжып jÿрÿгер.

 

Öзöк-буурыгар башка да болзо,

Öмö-jöмöлÿ, эптÿ болыгар.

Öрö чыгала, тöмöн дö тÿшсегер,

Öскöн jеригер ундыбагар, балдар…